هر روز . . .

 

     *هر روز،

     تا دم ِ در ِ دلتان می‌آیم؛

     در می‌زنم؛

     و مثل همیشه

     رسا و بی‌پرده، اعتراف می‌کنم:

     "شوخ طبعی ِ من،

     بر تمام طبع ِ نیمه و نارس شما؛

     چه جدی باشد و چه نمکین،

     شرافت دارد . . ."

     

     *هر روز تا دم ِ در دلتان می‌آیم؛

     در می‌زنم؛

     با فرزندان ِ یاغی و رها شده،

     در همسایگی ِ کوچه‌های ِ "یاد" ِ شما،

     هم‌صحبت می‌شوم،

     آرامشان می‌کنم،

     وقتی شیشه پنجره دلم را شکستند و

     دلشان خنک شد،

     باز هم صادقانه لبخند می‌زنم؛

     بر سرشان دستی می‌کشم.

     با خدایم و خدایشان نجوایی میکنم،

     و نیامده،

     بر همه‌ی ِ "آمدن"‌هایم،

     مهر ِ رفتن میزنم.

      

     *هر روز تا دم ِ در ِ دلتان می‌آیم؛

     در می‌زنم؛

     شادی‌هایتان را ورانداز میکنم؛

     عرق ِ چرب ِ دل‌های ِ حسودتان را،

     خشک می‌کنم.

     غذایتان را نمک می‌شوم و

     غم‌هایتان را "الا بذکرالله . . ."؛

     اما چه کنم؟؟

     که دیگر هوای گرفته‌ی ِ دلتان را؛

     نمی‌توانم باران شوم . . .

      

     *هر روز تا دم ِ در ِ دلتان می‌آیم؛

     در می‌زنم؛

     و چون

     هنوز در تاریکی ِ مظلوم ِ شب‌های‌ ِتان،

     نام ِ شب‌رو بر خود می‌نهید؛

     به یاد ِ آرامش همان "شب" ِ عزیز،

     باز هم ذکر ِ "قرابت" و "انس" می‌خوانم.

      

     *هر روز، تا دم ِ در ِ دلتان می‌آیم.

     در می‌زنم و

     دعا می‌کنم:

     "...خورشید ِ آسمان ِ دلتان،

     یک روز به یاد مشرق‌های ِ خاطرات،

     از پشت کوه‌های برفی ِ دل‌هایتان

     طلوع کند."

      

     *هر روز، تا دم ِ در ِ دلتان می‌آیم؛

     در می‌زنم؛

     آهسته چند آیه از گذشته را زمزمه می‌کنم . . .

     چند قطره شوق،

     بر دفترهای مژگان‌ِتان می‌چکانم

     و صبح‌تان را شبنم می‌شوم . . .

     

     *و باز

     هر روز تا دم ِ در ِ دلتان می‌آیم،

     در می‌زنم؛

     و هر چند

     در کافه‌ی ِ دلم،

     قهوه‌ی ِ‌ ثانیه‌های ِ رفته را،

     هر چه قدر دوست دارم شکر می‌ریزم؛

     اما قهوه درست کردن را،

     خوب بلدم؛

     و حتی از تلخی‎اش هم لذت می‎برم.

     تا اگر شبی از عطر ِ داغ ِ قهوه‌ی تلخ،

     خواب ِ غفلت،

     از چشم‌های‌ ِ خیرِتان رمید،

     دعای ِ درست و درمانی،

     روانه فردایم،

     و فردایتان،

     و فردایشان کنید.

      

     *هر روز تا دم ِ در ِ دلتان می‌آیم؛

     در می‌زنم؛

     دعا کردن‌هایم را به رخ ِ ستاره‌ها،

     فراموشی‌هایتان،

     و چشم‌هایی می‌کشم . . .

     که خیال ِ برداشتن ِ نگاه

     از امانت‌های ِ همدیگر را

     ندارند.

      

     *هر روز تا دم ِ در ِ دلتان می‌آیم؛

     و دعا می‌کنم؛

     تا خدا برایتان

     با صدای ِ خودش،

     شعر ایستادن بخواند.

     شاید آن روز

     از این همه درازکش ماندن و

     خود را به خواب زدن،

     خسته شده باشید . . .

     آمین!

/ 23 نظر / 15 بازدید
نمایش نظرات قبلی
داود سیدی

سلام چه شاکی و شکایتگر نوشتید دلتان چه قدر پر بود. سرگشتگی و شیدایی عجیبی. به دل نشست.اگر درست به دل گرفته باشم [لبخند] به روز کردم[گل][لبخند]

امیررضا

من که اومدن شما را به در خانه دلم احساس نمی کنم اومدی یه زنگی دری بزن متوجه شیم عجب شعر قشنگی ولی بود ها

دیاموند

همزاد جان ما که از دنیای شاعری فارغیم اما شما دعایی به جانمان کنید در بین ابیاتتان

At

بله روزنامه رو دیدم ! دیروز هم مصاحبه ات با محمود عزیزی خئندم ! موفق باشی گلم ![چشمک][گل]

سید علی تراب

سلام خوبین وبلاگ زیبا و هنرمندانه و جالبی دارین..موفق باشید عذر میخوام در زمینه شعر تخصصی ندارم که نظر بدم.

آرش چاکری

سلام چند مطلب شما با سوادا میگین برداشت و اون هم این بود که چه شعر زیبایی و واقعاَ آدم حس میکرد کلمات از فیها خالدون وجود شاعر سرازیر شده و بعد هم شما چرا شما که سر به راه بودین( [خنده] ) شما چرا در پست این وبلاگ ارزشی عکس خانم بی حجاب میزارین که تازه به غیر از اون مقدار زیادی از دست و پاش هم معلوم هست واقعاَ چی بگم .... حالا که اینطوره من اصلاَ میخوام برم تو چاه داد بزنم ...فعلاَ[عینک]

سهیلا

سلام هدی جانم خوندم اما مثل دوستان نمی تونم بگم این شعر معرکه بود یا لذت بردم نه... بیشتر نگران شدم..چیزی شده؟ البته چیزهای زیادی میشه یا شاید شده.... اما.... نمی دونم .... درسته که ادبیات زیبایی داشت و یه دل زیبا داشت حکایت می کرد و یک بزرگ منشی داشت ... اما برات نگران شدم ...شاید دیره برای این حرف ...شرمندم... [ناراحت][گل]

خودم و خودت

میلاد با سعادت موسی ابن الرضا ضامن آهو مبارک باد التماس دعا به روزم خوشحال میشم به من هم سری بزنید.